Buzkashi to nie tylko sport, ale chaotyczna tradycja jeździecka, w której jeźdźcy walczą o posiadanie tuszy kóz lub cieląt. Nazwa pochodzi z języka perskiego i dosłownie oznacza „ciągnięcie kozy”. To jest rdzeń buzkashi, gry zakorzenionej w historii pasterstwa i najazdów. Nie potrzebujesz piłki ani pierścionka. Potrzebujesz pozbawionego głowy, kopytnego tuszy zwierzęcej i wielu jeźdźców.
Jakie jest pochodzenie buzkashi?
Gra najprawdopodobniej powstała jako zabawna odmiana typowych taktyk pasterskich lub najazdów. Dziś jest popularny głównie wśród ludów tureckich w Afganistanie. Można go również spotkać w muzułmańskich republikach Azji Środkowej i na niektórych obszarach północno-zachodnich Chin. To instynktowna, intensywna rywalizacja, której cel jest prosty: zawładnąć tuszą i ją utrzymać.
Jaka jest różnica między dwoma głównymi rodzajami buzkashi?
Istnieją dwa różne style. Tradycyjna wersja nazywa się tudabarai. Nie ma oficjalnych drużyn. Nie ma jasno określonych granic. W grze może brać udział kilkuset zawodników. Celem jest przejęcie w posiadanie tuszy i odjechanie z nią, pozostawiając wszystkich innych w tyle. Jest szorstki i pozbawiony struktury.
Nowoczesny styl państwowy nazywa się karazhai. Ta wersja obejmuje dwie drużyny składające się z 10–12 zawodników. Rywalizują na określonym boisku w określonym celu. Rząd afgański z siedzibą w Kabulu zaczął organizować krajowe turnieje w tym formacie na początku lat pięćdziesiątych.
Który styl jest bardziej zorganizowany?
Karazhay to zorganizowana opcja. Zespoły rywalizują na wyznaczonym boisku. Tudabarai to dziki wariant. Żadnych granic. Żadnych poleceń. Tylko jeźdźcy i zwłoki. Jeśli chcesz struktury, oglądaj turnieje karazhai. Jeśli chcesz historycznego chaosu, obejrzyj tudabarai. Kontrast jest wyraźny, ale w obu przypadkach obowiązuje ta sama podstawowa zasada: przeciągnij kozę.
Celem jest przejęcie tuszy na wyłączność i odjechanie z nią, pozostawiając wszystkich innych jeźdźców w tyle.
