Gezonde opties op fastfoodmenu’s helpen je niet.
Ze zorgen er eigenlijk voor dat je slechter gaat eten.
Het klinkt gek, nietwaar?
Het is een psychologische fout.
Een enorme.
Calorietellingen mislukken
Denk aan 2017.
Nationale ketens zijn begonnen met het afdrukken van het aantal calorieën.
Geweldig idee, toch.
Mensen krijgen informatie, maken slimme keuzes, blijven fit.
Het moest werken.
Dat gebeurde niet.
De etiketten schoven gemiddeld acht calorieën per maaltijd af.
Acht.
Dat is niets.
Je zou deze uitkomst gemakkelijk kunnen voorspellen.
Waarom.
Omdat de reactie van de industrie het verhaal vertelt.
Als mensen een regel haten, vechten ze er hard tegen.
Als ze er nauwelijks tegen vechten, is het nutteloos.
McDonald’s heeft in 2012 vrijwillig caloriegegevens vrijgegeven.
Waarom.
Omdat de verplichte labels van New York City faalden.
Ze realiseerden zich dat dit de Big Mac-aanvallen niet kon tegenhouden.
Maar het deed iets anders.
Het versterkte de perceptie dat het restaurant om uw welzijn gaf.
Cynisch.
Effectief.
De Saladeval
Hier wordt het raar.
Voeg een gezond item toe.
Kijk hoe mensen minder gezonde dingen eten.
WAAR.
Denk na over kanten.
Patat of een gepofte aardappel.
10% kies frietjes.
Gemakkelijke keuze.
Voeg een salade toe.
Nu heb je drie opties.
Salade, aardappel, friet.
Je gaat ervan uit dat mensen uit elkaar zijn gegaan.
Misschien neemt 5% de salade.
Misschien neemt de rest de aardappel.
Fout.
Frietjes gaan van 10% naar 33%.
Verdrievoudiging.
Gewoon omdat de salade er was.
Hetzelfde met hamburgers.
Cheeseburger, broodje kip, broodje vis.
17% neemt de burger.
Ruil vis voor een vegetarische burger.
Keuze uit hamburgers verdubbelt naar 37%.
Hoe duwt het zien van gezondheid je richting rommel?
De mentale maas in de wet
De onderzoekers noemden het ‘plaatsvervangende doelvervulling’.
De aanwezigheid van de gezonde optie laat je genieten.
Waarom.
Omdat je kunt beloven dat je het later beter zult doen.
Het is zelflicentieverlening.
Een probleempje.
Als je iets goeds doet, voel je je bevoegd om iets slechts te doen.
Eet een donut omdat je afgelopen week bent afgevallen.
Het is achterwaartse logica.
Bij roken gebeurt het ook.
Geef rokers “vitamine C.”
Eigenlijk gewoon suikerpillen.
Placebo’s.
Vertel een groep dat ze vitamines hebben.
Vertel de andere groep dat ze placebo’s zijn.
Beide krijgen dezelfde suiker.
De vitaminegroep rookt bijna tweemaal zoveel.
Waarom.
Ze voelen zich gezond.
Ze vinden dat ze de rook verdiend hebben.
De placebogroep blijft op haar hoede.
De vitaminegroep loopt een derde minder.
Verkiest een buffet boven biologisch voedsel.
Eet meer snoep.
Er moet een prijs worden betaald voor waargenomen bescherming.
De vloek van toegestane genotzucht.
Het is niet alleen maar roken.
Het is een dieet.
Supplementen voor gewichtsverlies (die geen supplementen zijn) zorgden ervoor dat mensen meer aten.
Minder gezonde producten.
30% meer snoep.
Ze vertrouwden op de pil.
Dus verpesten ze hun dieet.
Wat is dat nou
Overweeg dit.
Zelfs het idee van vooruitgang veroorzaakt losbandigheid.
Het is niet alleen een stap vooruit zetten.
Het denkt dat je naar voren bent gestapt.
Uit onderzoek blijkt dat dit geen gematigde verschuiving is.
Het is een alles-of-niets-crash.
Oreo’s.
Met chocolade bedekt, normaal, goudkleurig.
100% rommel.
Voeg een “low-cal” Oreo toe.
Plots worden met chocolade bedekte Oreos de favoriet.
Verdubbel de waarschijnlijkheid.
Het is het ‘What the Hell’-effect.
Dieter eet één koekje.
Het doelpunt verpestte.
Kan net zo goed de doos opeten.
Hier bestaat de gezonde salade als een toekomstige belofte.
De huidige beslissing voelt dus veilig.
Je kunt net zo goed de grootste burger krijgen.
De gezondheidshalo
Kijk naar het eten.
Raad de calorieën.
Een hamburger alleen.
Mensen raden 734 calorieën.
Nauwkeurig genoeg.
Voeg nu drie stengels bleekselderij toe.
Dezelfde hamburger.
Mensen raden 619 calorieën.
Selderij heeft geen negatieve calorieën.
Maar het voelt wel zo.
De burger lijkt gezonder als hij naast groen spul staat.
Appel op een wafelsandwich.
Salade naast chili.
Wortelen naast cheesesteak.
Ongeveer honderd calorieën verdwijnen in het geestesoog.
Magie.
Niet echt.
Metro versus McDonald’s.
Koop een sub bij Subway.
Voelt gezond.
Dessert bestellen.
Suikerhoudende drank.
De sub zelf heeft 50% meer calorieën dan de Big Mac.
Maar het label verandert gedrag.
Laat gewoon de woorden zien.
Big Mac-advertentie.
Tekst toevoegen: “Eet voor uw gezondheid vijf stuks fruit per dag.”
Dezelfde hamburger.
Mensen denken dat het minder calorieën bevat.
Van 646 tot 503.
De advertentietekst heeft de hersenen opnieuw bedraad.
McDonald’s wint.
Je voelt je deugdzaam.
Ze verkopen loyaliteit.
Je verliest gezondheid.
Het systeem is op deze manier ontworpen.
De salade blijft op het menu staan.
De burger blijft in je maag.
En de volgende keer probeer je echt de salade te bestellen.
Waarschijnlijk.
“Plaatsvervangende vervulling van doelen is wanneer alleen al de aanwezigheid van een gezonde optie leidt tot een ironisch toegeeflijke beslissing.”
