Het landschap van het internationale voetbal veranderde definitief in 2026. Het toernooi breidde zich uit naar 48 teams, een aanzienlijke sprong ten opzichte van de vertrouwde structuur van 32 teams die de sport decennialang definieerde. Dit was niet alleen een cosmetische aanpassing; het heeft het hele concurrentieraster opnieuw vormgegeven. In plaats van acht groepen verdeelden de organisatoren het veld in 12 groepen van vier voor de eerste round-robin-fase. Meer spelen. Meer druk. Nog meer chaos in de openingsweken.
Voor fans die de geschiedenis volgen, waren de debutanten het echte verhaal. Cabo Verde, Curaçao, Jordanië en Oezbekistan betraden voor het eerst het wereldtoneel. Hun aanwezigheid markeerde een echte verbreding van het bereik van het spel, waardoor landen die al lang met relevantie hadden geflirt, naar het toppunt van de sport werden gebracht. Het voelde als een verschuiving in de as van het mondiale voetbal.
Dan waren er de terugkeerders. Qatar, Haïti, Panama en de Democratische Republiek Congo (DRC) waren terug. Ze hadden het toernooi al eerder geproefd en wilden hun verhalen herschrijven. Qatar, dat gastheer was in 2022, werd nu geconfronteerd met de slopende realiteit van het overleven in de groepsfase op eigen bodem, of in dit geval, daarbuiten. Haïti en Panama hadden momentum opgebouwd. De DRC voegde nog een Afrikaanse stem toe aan het zich uitbreidende koor.
Maar de grootste schok was niet wie er arriveerde. Het was wie dat niet deed.
Italië slaagde er niet in zich te kwalificeren. De enige voormalig WK-winnaar die de editie van 2026 mist. Ze hebben vier keer gewonnen. Ze bouwden een erfenis op op het gebied van verdediging en tactische precisie. Toch stonden ze aan de buitenkant en keken naar binnen. Geen play-offs op het laatste moment. Geen liefdesverdriet in een laatste kwalificatiewedstrijd. Gewoon een afwezigheid waar een reus had moeten zijn.
Waarom schoot een voetbalgrootmacht als Italië tekort? Heeft het nieuwe format de kwalificatiedynamiek veranderd? Heeft de uitbreiding met 48 teams de traditionele krachtpatsers doen verwateren? Het antwoord blijft een onderwerp van discussie onder zowel analisten als fans. Wat zeker is, is dat de leegte die door de afwezigheid van Italië is achtergelaten, voelbaar zal zijn in elke wedstrijd die ze zouden hebben gespeeld.
Het WK 2026 was niet alleen groter. Het was anders. Meer ploegen. Meer debuten. Eén grote afwezigheid. Het spel was verder gegaan en de oude garde had geen garantie op een plaats aan tafel.
