Tijdens het Boston Red Sox-seizoen van 1915 was Babe Ruth nog geen gedenkwaardig honkbalicoon. Hij is erg dun. Gespierd. Zijn lichaam werd getraind door een gedisciplineerd, bijna monastiek leven op de St. Mary’s Technical School. Hij is niet zwaar. Hij is gewoon… groot.
Zijn gezicht vertelt het verhaal van de groei van een man. Zijn kleine ogen tuurden in het felle licht. De neus is breed en plat. Er lijkt een eeuwige glimlach op zijn lippen te verschijnen. Fans houden daarom van hem. Hij werd daarvoor opgejaagd door verslaggevers. Hij is sociaal, grappig en erg aantrekkelijk.
Maar op het veld zag de honkbalwereld iets heel anders.
Ruth was slechts een deel van de machine die een record van 101-50 produceerde. De Red Sox wonnen de wimpel. Ruth’s slaggemiddelde was .315. Vier homeruns in 92 slagbeurten klinken nu misschien niet zo veel, maar in combinatie met 10 doubles en één triple was zijn gemiddelde .576. Dat is .250 beter dan het competitiegemiddelde. Voor een nieuwkomer is dit een goed resultaat.
Cijfers vertellen echter slechts de helft van het verhaal. Het echte verhaal speelt zich af op de heuvel.
Ruth’s vroege opkomstvoordeel
Hoewel de knuppel een mooie bonus was, werd er toch verwacht dat de Babe een werper zou zijn. Zijn record van 18-8 en ERA van 2.44 waren meer dan alleen cijfers. Het zijn uitspraken. Hij had een paar momenten op de bank – één op de tien wedstrijden – maar dat waren maar heel weinig momenten. Hoe je het ook bekijkt, de Red Sox-aanval is wankel. Terry Speaker heeft een slaggemiddelde van .322. Duffy Lewis sloeg .291. Overtref ze? stilte.
Werpers vormen de ruggengraat van het team. Diepste in de American League.
Rube Foster: 19 overwinningen, 8 verliezen
* Ernie Shore: 18-8
Ruth: 18-8
Nederlandse Leonard: 15 overwinningen, 7 verliezen
Joe Wood: 15 overwinningen, 5 verliezen
Karl Mays wachtte in de bullpen. Laten we ons klaarmaken.
Ruth is de jongste van zes. Hij sloot het seizoen af met het gooien van negen innings in een zinloze doubleheader. Waarom? Alle anderen zijn op vakantie. Ze sparen hun arm voor de World Series tegen de Philadelphia Phillies.
Bei Bei weigerde te starten. Hij is het reservewiel.
1915 World Series-prestaties
Hoofdcoach Bill Carrigan sprak zijn vertrouwen uit in Game 3. Ruth verscheen als pinch hitter in de 9e inning. De Red Sox stonden met 2-1 voor. In de basis zit een man.
Ruth sprong naar de eerste plaats.
hij werd boos. Het is een klein moment dat de geschiedenis gemakkelijk vergeet. Maar de stemming klaarde op toen de Red Sox de reeks in vijf wedstrijden wonnen.
De prijs die betaald wordt is enorm. Ruth won het winnaarsdeel van $ 3.780,25. Dit is bijna $ 300 meer dan zijn jaarsalaris. Dat is een geweldig aantal voor een 20-jarige groentje. Dit laat zien dat zijn waarde omhoog zal schieten.
Federale Liga voert oorlog
Ruth sloot zich financieel op het juiste moment aan bij de Red Sox. De Federal League werd geboren in 1914 en 1915. Dit is een grote competitie van rivalen. Dwingt eigenaren om hogere lonen te betalen om te voorkomen dat spelers van boord springen.
Het effect strekt zich ook uit tot nieuwkomers. Alle beroemdheden krijgen betaald en alle invloed.
De competitie viel echter vóór het seizoen 1916 uit elkaar. Het eigendom kwam goedkoop terug. Uiteraard ontstond er een salarisgeschil. Sterren hebben moeite om loonsverlagingen te vermijden.
President Tris weigerde te ondertekenen. Eigenaar Joseph Lannin wil het salaris van de speler verlagen van $15.000 naar $9.000. Joe Wood kwam nooit opdagen. Zijn wonden werden dieper.
Boston-fans blijven optimistisch. Ze zijn een kampioensteam. Toen Lannin outfielder Clarence “Tilly” Walker overnam van Connie Mack’s Athletics, werd dat gezien als een verzekering. Duffy Lewis raakte gewond. De voorjaarstraining duurt nog maar een paar dagen.
Toen kwam de schok.
Tris-luidsprekerhandel
De Speaker werd verkocht aan de Cleveland Indians.
prijs? $ 50.000. Twee onbekende spelers. Sam Jones is een van deze naamloze personages. Hij werd een geweldige werper.
Dit is het meest schokkende nieuws dat honkbalfans uit Boston ooit hebben gehoord. Dat record werd pas een paar jaar later verbroken toen een andere outfielder met pensioen ging. Dat is een ander verhaal.
De Spreker vermeldt het hoogste bedrag dat ooit aan een speler is betaald. Niemand geeft om geld als je een levenslange hitter bent die .344 slaat. De leider van de World Series-kampioenen.
Dit betekende feitelijk het einde van de carrière van Joe Wood in Boston. Hij heeft nooit getekend bij de Red Sox. Het volgende voorjaar werd hij president van Cleveland.
Het honkbalseizoen van 1916 was een succesvol seizoen voor Babe Ruth. Hij overleefde de loonoorlog. Hij overleefde de bullpen van de World Series. Hij was klaar voor meer.
Voor meer informatie over honkbal en honkbalspelers:
Honkbal
Minor League-honkbal
*Honkbal Hall of Fame
