Het is Nationale Beans ‘n’ Franks-dag. Schattig.
Vergeet de franken. 13 juli is belangrijk. Het is de laatste minuut – letterlijk 23:59 uur ET op maandag – om in te gaan op een nieuwe regel van het Office of Management and Budget (OMB).
Dit zijn geen bureaucratische trivia. Het verschuift de macht. Veel ervan. Recht in de handen van politieke aangestelden die rechtstreeks rapporteren aan het Witte Huis.
Als je een mens bent. Als u in de VS woont, raakt dit u.
Ga naar Regulations.gov. Reageer voordat de klok om is.
Geld is controle
De officiële naam is saai. “Regelgeving voor federale financiële bijstand.” Flauw. Nauwkeurig? Nauwelijks.
Noem het wat het is. De teugels over ruim $1,1 biljoen overgedragen.
Dat is het bedrag aan federale subsidies dat jaarlijks aan steden wordt uitgedeeld. Universiteiten. Kleine steden. Bedrijven. De regel herschrijft 2 CFR Part 201. Externe beoordelaars worden verwijderd. Het zet carrièreambtenaren buiten spel. De mensen die niet door de president zijn aangenomen, verliezen hun stem bij de beslissing waar het geld naartoe gaat.
Andrew Jackson had gelijk. Geld is macht.
President Trump heeft al laten zien hoe hij de financiering kan bewapenen. Pauzeer het. Snijd het. Beëindig het. Hij gebruikt de dreiging om universiteiten te laten dansen.
Deze regel breidt die bevoegdheid uit. Diep.
Er zal minder rechtvaardiging nodig zijn. Meer discretie toegestaan.
Dus, snap. Opnieuw het P-woord. Stroom. De president mag zeggen dat hij het heeft. En meen het.
Waarom supporters het leuk vinden
Ze denken dat het zinvol is.
De president werd gekozen door het volk. Daarom. De president is de wil van het volk. Het argument gaat als volgt: niet-gekozen bureaucraten stonden eerder Trump in de weg. Ze vertraagden de zaken.
Deze regel verwijdert de verkeersdrempel.
Er is ook een boekhoudkundige invalshoek. Voorstanders zeggen dat strenger toezicht de belastingbetalers beschermt. Jij betaalt de rekeningen. Dat geldt ook voor de persoon met uw stem die de uitgaven regelt.
Ze beweren dat het geld momenteel naar plaatsen gaat waar je niet zou financieren. Oorlogen. Huisdieren projecten. Afval.
Is dat niet frustrerend?
“Belastingbetalers verdienen inspraak. De president vertegenwoordigt hen. De rest zijn obstructionisten.”
Het is een helder verhaal. Directe democratie via de uitvoerende macht.
Waarom tegenstanders zich zorgen maken
Het tegenargument is eenvoudig. Eén persoon kan niet iedereen vertegenwoordigen.
Niet in zo’n groot land. Dit divers.
Wat gebeurt er als de agenda van de president botst met de jouwe? Of die van jouw stad? Of de onderzoeksdoelen van uw universiteit?
Jarenlang hebben we cheques gebouwd. Saldi. Peer-review. Wetenschappers beslissen over wetenschappelijke subsidies. Experts die omgaan met complexe technische details. Deze regel neemt deze barrières weg.
Lokale overheden zijn in paniek.
Dante Moreno en Michael Wallace van de National League of Cities waarschuwen voor ‘overheersende lokale autoriteiten’. Ze merken op dat de veranderingen bijna elke federale financieringsstroom treffen.
Ze worden van kracht op 1 oktober 2O26. Maar het commentaarvenster is nu.
“De administratieve lasten zullen omhoogschieten. De naleving zal veranderen. Subsidies kunnen halverwege de toekenning worden stopgezet.”
De Nationale Vereniging van Provincies is het daarmee eens. Er zijn 3.006 provincies. Zij verzorgen de rampenbestrijding. Volksgezondheid. Huisvesting.
Ze worden geconfronteerd met een nachtmerriescenario. De president gijzelt geld. Dwingt een provincie tot actie. Als ze weigeren? Het geld stopt.
Het risico verschuift naar lokale functionarissen. De aansprakelijkheid komt op hen terecht.
Stel je de druk eens voor. Doe wat je wordt opgedragen of zie hoe de hulpdiensten instorten.
Dat is de wisselwerking. Efficiëntie voor autonomie. Controle voor chaos.
Of misschien gewoon controle. En stil.
