Spencer Haywood is meer dan alleen een dominante kracht in het hardshipwood-bos. Hij was een echte aardbeving. Hij won Olympisch goud op 19-jarige leeftijd. Op 21-jarige leeftijd werd hij uitgeroepen tot ABA MVP. Op 23-jarige leeftijd is hij de onbetwiste NBA power forward-kampioen geworden. Maar het zijn niet alleen de hoogtepunten die zijn prestaties bepalen. Overwinningen in de rechtszaal waren kenmerkend voor elke onderklasseman die in zijn voetsporen trad.
Haywood bewees dat het verbieden van eerstejaarsstudenten om prof te worden in strijd is met de vrijhandelsprincipes, en werd de eerste speler die met succes een rechtszaak aanspande op grond van ‘ontberingen’. Het besluit opende de deur voor toekomstige sterren om de sprong te maken van universiteit naar prof, jaren voordat dit de norm werd.
Spelwisselaar
De carrièrecijfers van Haywood zijn het spul van basketbaldromen. Hij is erg vloeiend in zowel de voorste als de middelste positie, wat in tegenspraak is met zijn frame van 1,80 meter en 225 pond. Hij vertrouwt op snelheid, niet op brute kracht. Zijn basislijnsprong is dodelijk en reikt tot buiten.
Maar hij is ook een monster op het bord. In één seizoen op de universiteit leidde hij het land in rebounds met maar liefst 22,1 per wedstrijd. Het volgende seizoen in de ABA behaalde hij gemiddeld 19,5 punten per wedstrijd.
Haywood, geboren op 22 april 1949 in Silver City, Mississippi, had een moeilijke opvoeding. Hij omschreef zijn gezin als ‘een niveau onder de armoede’. Als tiener plukte hij katoen voor slechts $ 3 per dag. Op 15-jarige leeftijd nam zijn oom hem mee naar Detroit om zijn talenten te laten zien en zette hem op een pad dat uiteindelijk het landschap van het professionele basketbal zou veranderen.
Olympisch goud van Junior College
Na een jaar junior college werd Haywood een starter in het Amerikaanse Olympische team op de Olympische Zomerspelen van 1968 in Mexico-Stad. Hij leverde goud.
Hij speelde in het seizoen 1968-1969 aan de Universiteit van Detroit, met een gemiddelde van 32,1 punten per wedstrijd. De ABA kon het niet laten. Hij sloot zich aan bij de Denver Rockets en leidde de competitie in het scoren met 30,0 punten per wedstrijd. In 1970-1971 speelde hij voor de Seattle SuperSonics van de NBA.
In Seattle scoorde Haywood gemiddeld 24,9 punten en 12,1 rebounds over vijf seizoenen. Hij leidde het team voor het eerst in zijn eentje naar de play-offs. Het effect was onmiddellijk en onmiskenbaar.
Een ingewikkelde erfenis
Haywoods reis eindigt niet in Seattle. In 1975 werd hij verhandeld naar de New York Knicks. Daarna speelde hij voor de New Orleans Jazz en de Los Angeles Lakers. Hij speelde ook twee jaar in Italië voordat hij terugkeerde naar de NBA bij de Washington Bullets.
Maar zijn carrière eindigde tragisch. In 1980 ontsloegen de Lakers Haywood nadat hij had toegegeven cocaïne te hebben gebruikt. Later vertelde hij over deze worstelingen in zijn autobiografie, Spencer Haywood: The Rise, the Fall, the Recovery.
Haywoods verhaal is een mengeling van rauw talent, juridisch precedent en persoonlijke demonen. Hoewel hij de regels voor deelname aan de NBA heeft veranderd, is zijn persoonlijke strijd zowel een triomf als een waarschuwing.
“Haywood was de eerste ‘ontberingen’-zaak en de eerste speler die prof werd na minder dan vier jaar studeren.”
De gevolgen van zijn rechtszaak zijn nog steeds zichtbaar. Elke jonge atleet die de middelbare school heeft afgerond of de universiteit voortijdig heeft verlaten, staat op de grond waarop Haywood kapot is. Zijn spel was vloeiend. Zijn invloed was structureel.
Geweldige basketbalspelers
- Geweldige basketbalwachten
- Geweldig
