Veel mensen genieten van melk als voedingsmiddel, maar voor sommigen veroorzaakt het spijsverteringsproblemen. A2-melk, die een specifiek type eiwit bevat, wordt op de markt gebracht als een potentieel zachter alternatief voor conventionele melk. Hoewel het geen universele oplossing is, kan het verlichting bieden aan mensen met milde gevoeligheden. Dit artikel onderzoekt hoe A2-melk het lichaam beïnvloedt, ondersteund door huidig onderzoek.
Hoe A2-melk verschilt in de spijsvertering
Koemelk bevat voornamelijk twee eiwitgroepen: wei en caseïne. Caseïne, dat ongeveer 80% van het eiwit uitmaakt, bestaat in twee hoofdvormen: A1 en A2 bèta-caseïne. De meeste in de handel verkrijgbare melk bevat een mengsel van beide, terwijl A2-melk afkomstig is van koeien die alleen de A2-variant produceren.
Het belangrijkste verschil ligt in de manier waarop deze eiwitten tijdens de spijsvertering worden afgebroken. A1 bèta-caseïne levert een peptide op genaamd bèta-casomorfine-7 (BCM-7), dat in sommige onderzoeken in verband wordt gebracht met vertraagde gastro-intestinale bewegingen en spijsverteringsproblemen zoals een opgeblazen gevoel, gasvorming of buikpijn. Belangrijk is dat A2 bèta-caseïne BCM-7 niet lijkt vrij te geven.
Vroege onderzoeken, waaronder een gefinancierd door de A2 Milk Company, toonden aan dat deelnemers met melkgerelateerde spijsverteringsproblemen minder symptomen rapporteerden na het overstappen op A2-melk. Ander onderzoek bevestigt dat sommige personen minder buikpijn en urgentie ervaren met A2-melk, hoewel de resultaten gemengd blijven.
Voedingsstoffen blijven consistent
Overstappen op A2-melk doet geen afbreuk aan de voedingswaarde. Zowel A2- als conventionele melk bevatten vergelijkbare niveaus van eiwitten, calcium, fosfor, kalium en vitamine D (in verrijkte opties). De verandering heeft alleen invloed op de eiwitstructuur, niet op het algehele voedingsprofiel.
Lactose-intolerantie wordt niet beïnvloed
A2-melk lost de echte lactose-intolerantie niet op. Lactose-intolerantie komt voort uit een tekort aan het lactase-enzym, dat nodig is om lactose, de suiker in melk, af te breken. A2-melk heeft hetzelfde lactosegehalte als gewone melk, dus het zal de symptomen niet wegnemen bij mensen met een bevestigd lactasedeficiëntie.
Sommige mensen die zichzelf identificeren als lactose-intolerantie melden echter minder problemen met A2-melk. Dit suggereert dat een deel van deze symptomen het gevolg kan zijn van gevoeligheid voor A1-bèta-caseïne in plaats van voor lactose zelf. Bij bevestigde lactose-intolerantie blijven lactosevrije melk of zuivelalternatieven de beste optie.
Ontstekingen en andere gezondheidsclaims blijven onduidelijk
Promotors prijzen A2-melk soms aan vanwege mogelijke ontstekingsremmende voordelen, maar de wetenschap is nog steeds in opkomst. Sommige kleine onderzoeken suggereren dat A1 bèta-caseïne en BCM-7 kunnen bijdragen aan oxidatieve stress of laaggradige ontstekingen. Het meeste bewijsmateriaal is echter afkomstig van onderzoek op dieren of cellen. Grotere onderzoeken bij mensen zijn nodig om te bevestigen of A2-melk ontstekingen op de lange termijn op betekenisvolle wijze kan verminderen.
Melkallergieën vormen nog steeds een risico
A2-melk is niet veilig voor mensen met een gediagnosticeerde melkallergie. Een echte melkallergie veroorzaakt een immuunreactie op melkeiwitten, waardoor symptomen zoals netelroos, braken of zelfs anafylaxie ontstaan. A2-melk bevat nog steeds deze eiwitten, ongeacht of het A1- of A2-varianten zijn.
Wie zou hiervan kunnen profiteren?
A2-melk kan het proberen waard zijn voor personen die:
- Ervaar milde spijsverteringsongemakken na het drinken van gewone melk.
- Verdraag yoghurt of kaas, maar heb moeite met vloeibare melk.
- Lactose-intolerantie of melkallergie hebben uitgesloten.
Als u niet zeker weet of A2-melk geschikt voor u is, kan het raadplegen van een geregistreerde diëtist of zorgverlener helpen bij het vaststellen van de oorzaak van uw symptomen en of A2-melk geschikt is.
Uiteindelijk is A2-melk geen wondermiddel, maar het kan een zachtere optie bieden voor mensen met milde melkgevoeligheden. Verder onderzoek is nodig om de langetermijneffecten en potentiële voordelen ervan volledig te begrijpen.
